Dr. Dr. Klaus Zak, Specjalista ortopedii i homeopatii,

kierownik naukowy  Niemieckiego Naukowego
Towarzystwa Osteopatycznego i Terapii Bólu

 Homeopatia i osteopatia
(z punktu widzenia wspólnej działalności synergetycznej)

Opracowanie na podstawie artykułu z „Homöopathie aktuell“ 3/99 dr. med Ewa Grott

Każda metoda całościowa ma za cel doprowadzenie do wyleczenia jednostki albo przynajmniej wywarcie pozytywnego wpływu na cały proces zdrowienia. W leczeniu należy uwzględnić cechy indywidualne procesu chorobowego, od stanu objawowego do wyzdrowienia. W takiej terapii odgrywa wielką rolę świadomość pacjenta, która wzmacnia jego kooperację przynajmniej w fazie początkowej. Należy zawsze brać pod uwagę rozsądne metody diagnostyczne i inne metody lecznicze, ogólnomedyczne, do których należy też osteopatia i która daje się dobrze kombinować z homeopatią klasyczną. Sposób postępowania każdego całościowego procesu leczniczego powinien być łagodny, trwały i możliwie szybko działający.

Najczęstsze pytania, które stawia sobie homeopata zajmujący się również osteopatią są:

1.      Co to jest osteopatia i kiedy jest wskazana?

2.      Czy jest ona przy leczeniu homeopatycznym możliwa i w jakiej postaci?

3.      Kiedy metody osteopatyczne są z punktu widzenia homeopatii przeciwskazane?

Zastanówmy się najpierw co to jest osteopatia. Osteopatia jest to nauka zajmująca się badaniem, nauczaniem i leczeniem struktur i powiązań części i tkanek ciała ludzkiego (definicja Niemieckiego Towarzystwa Osteopatycznego, DTO). Wywodzi się ona z anglo-amerykańskich metod leczniczych i dotyczy następujących zakresów:

1.      osteopatia cranio-sakralna (CS) – osteopatia czaszki

2.      osteopatia visceralna (VS) – leczenie narządów wewnętrznych

3.      osteopatia strukturalna (SO) – chiroterapia, terapia manualna, terapia mięśniowo-fascjalna

Są to uznane metody lecznicze. Leczenie osteopatyczne jest zawsze uzasadnione, gdy schorzenie zasadnicze doprowadziło do zaburzeń statycznych i odchyleń w zakresie układu ruchowego.

Osteopatia pomocna jest również w przypadkach, gdy upośledzone są funkcje ruchowe kręgosłupa, a więc np. przy zapaleniu płuc, zapaleniu opłucnej, przy zrostach i zgrubieniach, przy przewlekłych bólach kręgosłupa itd. Zasadą przy tym jest praca przy pomocy tzw. „delikatnych dotknięć”, co umożliwia zlokalizowanie trzech głównych miejsc zaburzeń i ich leczenie.

Leczenie to działa na głąbokich warstwach przyczynowych i jest skuteczniejsze niż inne objawowo ukierunkowane metody. Jest to wielokierunkowe wzajemne działanie pomiędzy strukturą, formą i funkcją w zakresie statyki. Aparatu ruchowego, narządów wewnętrznych, naczyń itd. W sensie wzmocnienia sił autoregulacyjnych pacjenta doprowadza ono do polepszenia i wzmocnienia lepszej równowagi funkcjonalnej. Powyższa zasada jest stwierdzalna obiektywnie na wszystkich układach narządowych.

Z ręcznego „słuchacza” osteopaty (listening) leczący rozwija na podstawie badania, diagnozy w większości przypadków w konieczną technikę leczenia pacjenta (manipulacja).

Wskazania do leczenia osteopatycznego są uzasadnione z osteopatycznej definicji uszkodzenia:

1.      3-D restrykcja (3-D)

2.      istniejący, możliwy ból

3.      psychowegetetawna alternacja

Osteopatia strukturalna odpowiada medycynie manualnej (chiroterapie, chiropraktyka, terapia manualna). Pracuje ona przy pomocy metod klasycznych na kręgosłupie i kończynach przeprowadzając mobilizację stawów, manipulację, terapię mięśniową.

Terapia wisceralna leczy narządy wewnętrzne i ich powłoki, jamy ciała, naczynia i wpływa na ich ruch i ruchowość, w celu polepszenia ich funkcji.

Osteopatia czaszki pracuje przy pomocy subtelnych technik na kościach czaszki i kręgosłupa aż do kości ogonowej i działa na zespół kości czaszki, opon mózgowych i krążenia płynu mózgowo-rdzeniowego.

Tylko lekarz (przeszkolony osteopatycznie) powinien decydować o wskazaniach leczniczych! Ze względów prawnych on bowiem tylko jest w stanie w pełni ocenić obraz chorobowy, jego przyczynę i w efekcie ustalić koncepcję leczenia, możliwości i niebezpieczeństwa.

Większość schorzeń wcześniej albo później doprowadza do zaburzeń w zakresie postawy i układu ruchowego oraz organów wewnętrzych zgodnie z trzema głównymi zasadamii osteopatii.

Wspólnota między homeopatią i osteopatią wynika głównie z homeopatycznych zasad ustalonych przez Hahnemanna.

Choroba ukazuje się osteopatycznie – tak jak homeopatycznie w sumie jej objawów. (§6 Organonu)

Jeśli uda się nam przy pomocy leczenia osteopatycznego zlikwidować wszystkie restrykcje to i schorzenie w zasadzie jest potem wyleczone. (§8 Organonu)

Całość restrykcji jest również jedyną oznaką do właściwego wyboru manipulacji. (środek leczniczy §18 organonu)

Skomplikowane przewlekłe schorzenia dotyczą różnorodnych narządów i zajmują specyficzne miejsce w organiźmie (na zasadzie „niepodobieństwa” z odmienności §42) Zgodnie z §63 i 68 również przez osteopatię dochodzi do pierwotnego przeciwdziałania i w dalszym przebiegu do homeopatycznie-osteopatycznie uwarunkowanego zdrowienia pacjenta.
 

Przeciwskazania do stosowania osteopatii:

1.      nie wolno: stosować osteopatii w zakresie narządów dotkniętych chorobą rakową

2.       manipulacje po naświetlaniach

3.       manipulacje, przy których wzmaga się ból

4.       manipulacje z impulsem przy schorzeniach arterii kręgowych.
 

Przy wyborze jednej z obu powyżej omówionych metod musi być sformułowany koncept leczenia umożliwiający pacjentowi poprawę na drodze do wyleczenia.

Energiczne techniki manipulacyjne nie wchodzą w grę przy stosowaniu wysokich potencji środka homeopatycznego. Tak samo przeciwskazane są techniki impulsyjne u chorych z osłabioną konstytucją.

W ramach początkowego lecznia homeopatycznego, jak również przypogorszeniu pierwotnym należy zawsze uzgodnić większe posiedzania terapii osteopatycznej z leczącym homeopatą (jeśli osteopata nie posiada wykształcenia homeopatycznego). Można powiedzieć, że „zakres –simile” musi być dokładnie rozpoznany, aby wyjaśnić możliwość zaburzających wpływów terapii osteopatycznej na powinowadztwo (Affinität) organów, umiejscowienia modalności, wiodących obajwów, specjalnych cech charakterystycznych (§153) itd. jako „ziarno środka homeomatycznego” należy wziąć pod uwagę.

Z punktu widzenia homeopatycznego synergizm wynika z potencjonowanego leku i manualnie „potencjonowanej” metody osteopatii.

Gdy z homeopatycznego punktu widzenia więcej „duch” schorzenia podlega działanie, osteopatia za to leczy w prawdziwym sensie tego słowa strukturę i restrykcje choroby na poziomie cielesnym. Osteopatycznie jak i homeopatycznie musi być rozpoznana istota osobowości. Przy obu metodach występuje często pogorszenie i poprawa objawów duchowych i umysłowych jako główna wskazówka i potwierdzenia właściwej terapii.

W leczeniu przewlekłych i finalnych cierpień chodzi również o ocenę jeszcze pozostałych możliwości przy osłabionej sile życiowej (§9).

Tylko niektóre techniki osteopatyczne przeprowadzone bardzo ostrożnie są dopuszczalne w chorobie nowotworowej albo w stanach ciężkiej depresji. W oparciu o „Organon” Hahnemanna widzimy wielką zgodność tych dwóch powyższych metod leczenia. Jeżeli więc choroba jest „cieniem” albo „ciemnością” w świadomości pacjentów to homeopaci i osteopaci powinni być wspólnym promieniem, który krzyżuje się, oświetla i prowadzi ku najwyższemu dobru, jakim jest zdrowie!